John Waters แฟนตัวยงของ Rei Kawakubo

               

จอห์น วอเตอร์ส (John Waters) ผู้ชายช่างแต่งตัว เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้เขียนบท นักแสดง นักแสดงตลก นักข่าว ศิลปิน และนักสะสมงานศิลปะ ชาวอเมริกันที่โด่งดังในช่วงต้นยุค 70 เขาภูมิใจที่ได้บอกให้ใครๆรู้ว่าเขาเป็นแฟนตัวยงของ เรย์ คาวาคูโบะ และกอมม์ เดส์ การ์ซงส์

จอห์นเป็นชาวเมืองบัลติมอร์ รัฐแมรี่แลนด์ ได้รู้จักแบรนด์ กอมม์ เดส์ การ์ซงส์ครั้งแรกเมื่อปีค.ศ.1983 จากการแนะนำของจิน่า โคเปอร์ (Gina Koper) เพื่อนสนิทที่เติบโตมาในเมืองเดียวกัน ก่อนเธอจะไปใช้ชีวิตที่นิวยอร์ก ด้วยความสนใจและงานที่ทำในสายแฟชั่น วันหนึ่งจิน่าบอกกับเขาว่า  “ เธอต้องมาดูร้านเสื้อผ้าแฟชั่นร้านใหม่ที่เปิดแถวบ้านฉัน เธอจะไม่เชื่อเลยว่ามีร้านแบบนี้ ” 

จอห์นบอกว่า จิน่ารู้เรื่องเสื้อผ้าดี อะไรที่เธอบอกว่าน่าสนใจสิ่งนั้นต้องพิเศษจริง  เขาจึงไปร้าน กอมม์ เดส์ การ์ซงส์สาขาแรกในอเมริกา ที่อยู่บนถนนวูสเตอร์ในย่านโซโห และจดจำภาพและความรู้สึกแรกเมื่อเข้าไปในร้านได้ว่า ที่นั่นเหมือนโรงเก็บศพ เขาเห็นเสื้อผ้าสีดำสองสามชิ้นที่วางอยู่นั้นคล้ายกับร่างที่บาดเจ็บและนอนอยู่บนแผ่นหินแล้วสงสัยว่า นั่นเป็นหมวกหรือเสื้อโค้ทกันแน่ ลูกค้าที่ตื่นเต้นจะต้องถามพนักงานขายในร้านเหมือนกับเขา นั่นทำให้เขาประหลาดใจกับ เสื้อผ้าของดีไซเนอร์ญี่ปุ่นที่นิตยสารโว้กได้ให้คำจำกัดความในเวลาต่อมาว่าเสื้อผ้าของกอมม เดส์ การ์ซงส์เป็นการแปรรูปที่มีต้นทุนสูง และราคาไม่ถูกเลย ซึ่งจอห์นเองยอมรับว่าตอนนั้นเขาไม่สามารถซื้ออะไรที่เป็นของผู้ชายได้เลย แต่คิดว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสซื้อได้ หลังจากนั้นเขาจึงติดตามและกลายเป็นแฟนที่เหนียวแน่น และหลงใหลในงานของดีไซเนอร์ที่เขาชื่นชม

สินค้ากอมม์ เดส์ การ์ซงส์ ชิ้นแรกที่จอห์นซื้อจึงไม่ใช่เสื้อผ้า แต่เป็นชุดผ้าเช็ดหน้า 4 ผืน ที่เขายังคงเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัว เขาอธิบายว่าผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งมีรูตรงกลางที่ดูเหมือนเศษผ้าทำความสะอาดมากกว่า แต่ว่าใช้ได้จริงและเขาคิดว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าที่สวยมาก

หลังจากนั้นจอห์นจึงติดตามและซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะกับเขา แต่สิ่งที่เขาเลือกสร้างปัญหาให้กับคนที่มีหน้าที่ทำความสะอาดเสื้อผ้า แม่บ้านของเขาจึงโกรธเมื่อต้องดูแลเสื้อผ้ากอมม์ เดส์ การ์ซงส์ เธอพูดว่า
“คุณจ่ายเงินซื้อเสื้อผ้าพวกนี้จริงๆเหรอ นี่เป็นเสื้อผ้าของพวกคนไร้บ้านแท้ๆ”

จอห์นยกย่องว่า เรย์ คาวาคูโบะเป็นยิ่งกว่าดีไซเนอร์ และคงจะเหมือนที่ใครๆพูดว่า เธอคือหนึ่งในศิลปินที่เก่งที่สุดในโซโห ผลงานของเธอที่เขาชอบทำให้เขาช็อคได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบที่เสื้อผ้ามีรอยฉีกขาด ดูยับๆ ปูดๆบวมๆ และแพงสุด เขาเคารพเธอมากพอๆกับค่อนข้างกลัวเพราะเธอไม่เคยยิ้มเลย

แต่ที่ทำให้เขาตื่นเต้นดีใจมากที่สุดคือการได้รับเชิญให้เดินแบบในโชว์ของเรย์ คาวาคูโบะ ที่ปารีส เขาบอกว่าไม่รู้จริงๆว่าทำไมเรย์จึงเลือกเขา อาจจะเพราะเห็นรูปจากสื่อที่เขาใส่เสื้อผ้ากอมม์ เดส์ การ์ซงส์ไปร่วมงานเปิด หรือได้รับการแนะนำจากพนักงานขายที่คุ้นเคยกับเขาว่านี่คือแฟนพันธุ์แท้ของเธอ

แต่ก่อนที่จะตกปากรับคำเป็นนายแบบ จอห์นได้บอกทางกอมม์ เดส์ การ์ซงส์ เรื่องอายุของเขาที่ตอนนั้น 46 ปีแล้ว พร้อมกับขอให้จัดเสื้อผ้าที่ค่อนข้างธรรมดา อย่าแปลกประหลาดมากให้เขาใส่แม้เขาจะชอบก็ตามเก็บไว้ให้นายแบบจริงๆใส่น่าจะเหมาะกว่า แต่เขากลับได้รับคำตอบว่า งานนี้ไม่มีนายแบบอาชีพ เธอใช้นายแบบสมัครเล่นเดินแบบเสื้อผ้าคอลเล็คชั่นผู้ชายซีซั่นนั้น ส่วนใหญ่เป็น เด็กหนุ่มๆที่พบเจอตามท้องถนน อายุน่าไม่จะเกิน 20 ปี เขาจึงเป็นนายแบบอายุมากที่สุดและน่าจะอ้วนที่สุดด้วย

ในห้องแต่งตัวเมื่อทุกคนสวมใส่เสื้อผ้า เด็กๆต่างชี้กันและกันแล้วหัวเราะกับสิ่งที่อยู่บนตัวพวกเขา ส่วนจอห์นรู้สึกโล่งใจที่ชุดแรกของเขาเป็นสูทสีดำกับกางเกงขาลอย สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวหางยาวทับ ดูเรียบๆ แต่พอเห็นหมวกบ้าๆใบที่ต้องใส่ จอห์นนึกภาพออกเลยว่าตัวเองจะดูน่าขำแค่ไหนที่ใส่หมวกใบนั้น เขาจึงถามทีมงานว่า เป็นไปได้มั้ยที่เขาจะขอคุยกับเรย์เรื่องหมวก แต่พอเธอเดินเข้ามาในห้องเขากลับยืนสั่นที่เห็นเธอมาอยู่ตรงนั้น เรย์ใส่ชุดสีดำ ผมบ็อบตัดสั้นอย่างที่คุ้นตา สุดท้ายเขาขอเธอว่าไม่สวมหมวกได้มั้ย เธอไม่ตอบหรือไม่พูดอะไร แต่หันไปหยิบหมวกใบที่ประหลาดน้อยลงส่งให้แทน ตอนนั้นเขามัวแต่ตื่นต้นว่าได้เจอเธอจริงๆ จนลืมคิดไปว่าจริงๆน่าจะดีใจที่เธอเลือกเขาให้มาใส่เสื้อผ้าของเธอ

นั่นเป็นประสบการณ์และความทรงจำที่จอห์นไม่เคยลืม กับการได้เป็นนายแบบที่ปารีส เขาเล่าว่าวันนั้น คนดูนิ่ง เงียบ จดจ้องนายแบบ และปรบมือให้เมื่อจบโชว์ จากนั้นเขาได้ถ่ายรูปลงปกนิตยสาร Spy การผ่านเวทีเดินแบบครั้งนั้นทำให้จอห์นไม่กลัวที่จะแต่งตัว โดยแกล้งคิดว่าตัวเองเป็นนายแบบจริง รวมถึงเมื่อมีโอกาสเขาได้นำเสื้อผ้าของกอมม์ เดส์ การ์ซงส์ ไปใช้ในหนังของเขาด้วย

ร้านกอมม์ เดส์การ์ซงส์ ร้านโปรดของเขาคือสาขาบนสายที่ 22 ตะวันตกในนิวยอร์ก ที่เมื่อเดินเข้าไปจะรู้สึกเหมือนเข้าไปนั่งในเครื่องเล่นหมุนๆในสวนสนุก ที่นี่จอห์นมีพนักงานขายที่คุ้นเคยคอยดูแลเขา และลูกค้าอื่นๆอย่างดี

ส่วนร้านที่โตเกียวเขาเคยไป 2 ครั้ง ครั้งแรกที่สาขาอาโอยามะ อีกครั้งที่สาขา มินามิอาโอยามะ ที่จอห์นชื่นชมพนักงานขายอีกเช่นกัน

เสื้อผ้ากอมม์ เดส์ การ์ซงส์ สำหรับจอห์น คืองานออกแบบของเรย์ คาวาคูโบะที่ไม่สนใจฤดูกาล เช่น สามารถใช้ผ้าโพลีเอสเตอร์ ผ้าขนสัตว์ ในฤดูร้อน หรือใช้ผ้าวัสดุที่แปลก แต่ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับลูกค้าที่จะปรับใช้ ผสมผสานเสื้อผ้าที่ต้องการแต่งอย่างไร

นั่นทำจอห์น วอเตอร์ส ในวัย 73 ปี ยังสนุกกับการแต่งตัว และภูมิใจที่เป็นหนึ่งในคนรักกอมม์ เดส์ การ์ซงส์ และเป็นแฟนตัวจริงของเรย์ คาวาคูโบะตลอดไป

Credit Pic : chicagotribune, wmagazine, elle, carpetbagger